Kiezen op basis van de mening van anderen

Toen ik klein was zat ik op blokfluitles. Ik vond het prachtig en speelde naar lieve lust.
Noten lezen was niet mijn forté. Toen mijn leraar me een keer vroeg de noten te benoemen kroop ik onder mijn tafeltje. (Slim, kleine Jedidja, dan val je niet op!) Ik speelde liever uit mijn hoofd. Dat deed ik uren en uren. Zomaar. Bestaande liedjes, fantasiemelodietjes en wat ik maar uit mijn blokfluit halen kon.

Als kind had ik veel last van astma. Ik voelde me vaak benauwd. Maar wanneer ik floot niet. Dan ademde ik rustig en gefocust. Fluiten was een comfortzone voor me. Van fluiten werd ik rustig en ik kon mijn fantasie erin kwijt. Ik liet me lekker gaan en was soms erg onder de indruk van de melodieën die uit mijn fluit kwamen. Ik stelde me wel eens voor dat ik zou fluiten voor publiek. Maar freestylen waar anderen bij waren ging niet zo. Ik heb het wel eens geprobeerd. Geen succes.

Als tiener bedacht ik dat blokfluiten niet hip was. Ik kan me niet herinneren dat iemand er ooit iets negatiefs over gezegd heeft. Maar ik begon me te schamen voor mijn hobby. Ik dacht dat andere mensen het een dom instrument vonden. En ik was bang dat ze ook zouden denken dat ik suf was omdat ik floot.

Ik wilde dat mensen mij stoer zouden vinden. Gitaarspelen was cool. Dus stopte ik met blokfluiten en ging op gitaarles. Noten lezen deed ik nog steeds matig, wat het gitaarspelen in de weg stond. Met blokfluiten hoefde ik niet gestimuleerd te worden om te oefenen. Dat deed ik voor mijn eigen plezier. Maar voor mijn gitaaroefeningen kon ik geen discipline opbrengen. Jaren heb ik doorgemodderd. Tot op een keer de gitaarjuf tegen me zei: “kom maar weer terug als je geoefend hebt”.
Dat is was de laatste keer.

Een poosje terug kwam ik bij het opruimen mijn blokfluit tegen. Ik pakte hem erbij en voor het eerst in wie-weet-hoe-lang floot ik een liedje. Dat voelde fijn!

Het is verdrietig dat ik stopte met iets waar ik zoveel plezier in had vanwege de onuitgesproken mening van een anonieme groep mensen. Ik kan het mijn 12 jarige zelf niet kwalijk nemen dat ik een keuze maakte op basis van de (wellicht ingebeelde) mening van andere mensen. Toen dacht ik dat de mening van anderen iets zei over mij. Nu weet ik dat dat onjuist is. Nu weet ik dat mijn waarde niet bepaald wordt door wat andere mensen over mij denken.

Heb jij zoiets? Iets waar je veel plezier in gehad hebt tot je besloot dat dat niet meer mocht, dat je er te groot voor was of dat het niet cool was? Of ben je misschien ergens niet mee begonnen vanwege de mening van anderen? Wat was dat? Wanneer heb je het voor het laatst gedaan?

Op dit moment ligt mijn blokfluit naast mijn toetsenbord. Net had ik een liedje in mijn hoofd dat ik even wilde spelen. En daarna kwam er nog een liedje en nog een. Ik heb besloten dat ik fluiten leuk vind. En dat het me niet meer kan schelen of iemand er iets van vindt. Hoera! Ik fluit!!

4 gedachten over “Kiezen op basis van de mening van anderen”

  1. Haha met poppen spelen. Heel lang gedaan maar op den duur kon t echt niet meer. Maar nu mag ik voor onze kleine Jady zorgen. Kunnen daar alle moedergevoelens naartoe!

  2. Ik wil graag eens samen met je freestylen op de blokfluit 😉 Ik ken overigens het Wilhelmus nog steeds uit m’n hoofd. We kunnen ook op Koningsdag gaan spelen en dan enorme LAK hebben aan ieder’s mening als tegenactie 😉

Een reactie plaatsen