Wat ik nog meer leerde toen een vriendin over mijn grenzen ging

Vorige week schreef ik over een grenzenloze vriendschap. Het verhaal gaat verder.

Het vervolgverhaal

De affaire die mijn vriendin had, ging voorbij. En een poosje later maakte ze het uit met Peter. Vrijwel direct had ze nieuwe liefdes, waar ze enthousiast over vertelde. Ik was verontwaardigd over hoe ze met Peter was omgegaan, maar zei dat niet. Ik had steeds minder zin om aardig tegen haar te doen.
Toen bleek dat de gezamenlijke vrienden van haar en Peter geen interesse meer in haar hadden. Ze voelde zich alleen gelaten. Ze kwam bij mij met verdriet en boosheid. Het was oneerlijk dat hun vrienden zijn kant kozen.
Ik reageerde voorzichtig dat zij degene was die het had uitgemaakt. Dat maakte haar kwaad. ‘Ik heb ook pijn en verdriet!’ Ik was in conflict met mezelf: als iemand pijn heeft, moet ik meeleven. Maar dat lukte me niet meer.
Ik had inmiddels op veel vlakken moeite met haar gedrag. Maar vond dit niet het juiste moment om haar dat te gaan vertellen. Dus bleef het contact zoals het was.
Tot de knop bij mij omging.

Klaar

Van het ene op het andere moment was ik er helemaal klaar mee. Ik wilde haar niet meer spreken of zien. Dat zei ik natuurlijk niet tegen haar. In plaats daarvan ontweek ik haar.
Op een dag belde ze me op. Ik wist dat ik tegen haar moest zeggen dat ik geen contact meer wilde. Maar voor ik iets kon zeggen, vertelde ze me dat haar broer was overleden.

Ik kon het niet meer. Ik kon er niet meer voor haar zijn. Ze dacht een vriendin te hebben, maar had die niet meer. Ik ben niet bij de uitvaart geweest.

Grenzen

Jarenlang heb ik haar over mijn grenzen laten gaan, zonder er iets van te zeggen. Ik nam mijn grenzen niet serieus. Ik vond mezelf heel sterk en liefdevol. Om dat te bewijzen, tolereerde ik alles. Aangeven dat ik grenzen had, was volgens mijn logica een zwakte. Mijn hart was toch zeker wel groter dan dat! Ik kon alles aan!

Ik heb er spijt van dat ik dit zo gedaan heb. Dat ik haar geen kans gegeven heb haar gedrag naar mij te veranderen, zodat onze vriendschap heel zou blijven. Ze wist niet dat er een maat aan het vollopen was. Ik heb haar toegestaan die maat helemaal vol te maken en toen heb ik de deur dichtgegooid. Zonder dat ze het wist. Daar kwam ze pas achter tijdens een crisis in haar leven.

Misschien denk je: ‘Moet je nou echt zo kritisch kijken naar je eigen gedrag? Neem jezelf niet zoveel kwalijk! Zij is de slechterik in dit verhaal. Niet jij.

Als ik deze situatie niet gebruik om ervan te leren, welke situatie dan wel?
En bovendien: ik weet ook niet waar de grenzen van anderen liggen als ze me dat niet zeggen. Het kan goed zijn dat ik de slechterik ben in de blog van een ander. Bijvoorbeeld van deze vriendin. Dan ben ik degene die haar vertrouwen geschaad heeft omdat ik de kant van haar ex koos. De beste vriendin die haar liet vallen toen haar broer overleed.
We kunnen allemaal die slechterik zijn. We voelen niet wat anderen voelen en kunnen niet voor anderen denken. Als je dat wel doet, bereid je er dan op voor dat je het vaak mis gaat hebben.

De lessen

Dit is wat ik hiervan heb geleerd:

  1. Het is míjn verantwoordelijkheid om mijn grenzen te kennen en aan te geven.

Anderen hebben geen aangeboren kennis over mijn grenzen. Ik kan jou niet kwalijk nemen dat je niet over mij weet wat ik je niet vertel.

  1. Als ik iemand lange tijd over mijn grenzen heen laat gaan, gaat uiteindelijk de knop om. Dan wil ik geen relatie meer met die persoon.

Als ik mijn grenzen niet aangeef, zet ik daarmee relaties op het spel. Wanneer ik een relatie belangrijk vind, moet ik dus mijn grenzen aangeven. Dat is liefdevol. Het betekent dat die relatie belangrijk voor me is.

Dapper

En dit is wat ik nu weet: grenzen aangeven is niet zwak, maar dapper. Als ik een grens aangeef, laat ik mezelf zien. Ik zeg daarmee dat ik mezelf serieus neem. Dat vind ik nog steeds moeilijk, maar ik doe het toch. En ik zeg daarmee dat ik de ander serieus neem. Wanneer een vriend of geliefde iets doet wat ik vervelend vind, kies ik ervoor mijn hart niet af te sluiten maar te openen. Dat vind ik nog steeds eng. Maar ik doe het toch.

1 gedachte over “Wat ik nog meer leerde toen een vriendin over mijn grenzen ging”

Een reactie plaatsen