Mijn lichaam en hoe ik naar haar kijk

In de afgelopen vijf jaar is mijn lichaam van een maatje S veranderd in een XL en weer een eindje terug richting M. Voor deze grote veranderingen was ik slank. Toch was ik niet tevreden over mijn lijf. Maar juist sinds mijn lichaam ver af ging wijken van het schoonheidsideaal, ben ik blijer met mijn lichaam dan ooit.

Jouw lichaam

Als jij dit leest, dan heb jij ook een lichaam. Mensen met een lichaam hebben het zwaar. Je bent omringd, misschien zelfs geïndoctrineerd, met het idee dat je uiterlijk heel belangrijk is. Mensen zeggen wel eens dat het niet zo is. Dat het gaat om innerlijke schoonheid. En dan denken we: “Tuurlijk, dat is waar. Maar ik voel dat niet zo. Dus het is niet waar!”

Veel van ons hebben soms momenten van verstandsverlies waarin we eventjes geloven dat mooi zijn het hoogst haalbare doel is. En dat als je dat zou bereiken, je gelukkig zou zijn. In de afgelopen weken kwam dit onderwerp een paar keer naar boven in gesprekken met vrouwen. Elke keer als dat gebeurt hebben alle aanwezige vrouwen daarover wel een gevoel of mening te delen. We springen allemaal het gesprek in en buitelen over elkaar heen met onze ervaringen. Het is een onderwerp waar alle vrouwen over mee kunnen praten. We hebben allemaal een lichaam en een mening erover.

Mijn lichaam

Toen ik negen was, zat ik een keer naast een vriendinnetje dat ineens verbaasd naar mijn bovenbenen keek. Ze zei plompverloren: Jij hebt dikke benen! Ik was net zo verbaasd als zij. Dat wist ik niet! Maar nu wist ik het wel!

Vanaf dat moment durfde ik mijn bovenbenen niet meer te laten rusten op mijn stoel. Jaren lang zat ik niet met mijn voeten plat op de grond maar op mijn tenen, zodat mijn benen boven mijn stoel bleven hangen en er minder dik uitzagen. ÉÉN opmerking! ÉÉN. Van een negen jarig meisje dat daar vast nooit meer aan teruggedacht heeft. Wat een impact.

Als tiener vond ik mezelf plomp, onhandig en dik. Vooral mijn benen vond ik lastig. Van mijn twaalfde tot mijn 24e hebben mijn benen daarom de zon bijna niet gezien. Ook in de zomer droeg ik lange broeken om mijn benen te verbergen.

Wat mijn lichaam doet

In de tijd van mijn grootste ongenoegen over mijn lichaam, had ik een klein maatje. En juist nu ik ergens schommel tussen M en L voel ik me kiplekker. Dat komt door een zaadje dat mijn moeder eens plantte. Jarenlang probeerde ze me ervan te overtuigen dat ik mooi was. Maar geen van de mooie complimenten die ze me gaf maakte dat ik van gedachte veranderde. Tot ze het als laatste wanhoopspoging over een andere boeg gooide: “Jedidja,” zei ze, “je kan alles met je benen. Je kunt ermee lopen, rennen en dansen. Er zijn ook mensen die dat niet kunnen.”

Daar had ik niet van terug.
Dat was waar.

Net als dat ik dit leven gekregen heb, was ook het bijbehorende lijf een cadeautje. En wat voor één! Mijn lichaam doet alles voor me. En ze doet het meteen. Ze sputtert niet tegen, vraagt niet of het echt moet. Als ik iets van de vloer wil pakken, dan sta ik al gebukt voor ik boe of ba kan zeggen.
Ik kan werkelijk alles. Staan, lopen, zitten, springen, rennen zelfs, dansen, tillen, fietsen, aaien, verzorgen, praten, drinken, schrijven, tekenen, kijken, luisteren, lachen, vrijen, knuffelen, leunen, hangen, slapen, eten.
Ik heb geluk. Niet elk lichaam doet het zo goed. Er zijn veel mensen met een lichaam dat sommige dingen niet doet. Laat ik dan genieten van wat mijn lichaam nu allemaal voor me doet.  Ze dient mij heel trouw. Haar afrekenen op hoe ze eruit ziet zou ronduit gemeen zijn. Onrechtvaardig en liefdeloos. Niemand met ook maar een beetje realiteitszin zou negatief spreken over een ander die alles voor haar doet. Waarom zou ik dan wel negatief spreken over mijn eigen, lieve lichaam?

Mijn dochter

Er is nog iets dat grote impact heeft op hoe ik naar mijn lichaam kijk. Vier jaar geleden kregen Bart en ik een dochtertje. Toen zij op een zonnige dag lag te slapen in de box en ik verwonderd stond te kijken hoe mooi ze was, trof me de gedachte dat haar op een kwade dag iets zou kunnen overkomen wat veel vrouwen overkomt. Ze zou kunnen denken dat ze lelijk is. Die gedachte maakte me verdrietig. Want ik zag dat ze prachtig was. Het zou zo onjuist zijn, zo ver bij de waarheid vandaan!

Het blijkt zo te zijn dat je het beeld dat je hebt van je eigen lichaam overdraagt op je kind. Kijk maar, deze Dove-reclame zegt dat. En voor de mensen die niet overtuigd zijn na een traantrekkend filmpje met mooie muziek: Lowes & Tiggermann zeggen het ook. En dat zijn wetenschappers. Juist wat we onze kinderen voorleven in ons eigen leven, nemen ze over.

Ik besloot dat Eva mij nooit iets negatiefs zou horen zeggen over mijn lichaam. Aan dat voornemen houd ik me. Het was eerst wel onwennig om altijd met een goedkeurende blik op mijn gezicht in de spiegel te kijken. Maar ik heb iets ontdekt. De makkelijkste manier om me aan mijn voornemen te houden is door dan ook maar gewoon van mijn lichaam te gaan houden.
Dat doe ik nu. Dat is niet alleen fijn voor het zelfbeeld van mijn dochtertjes. Ik word er zelf ook blij van.

10 gedachten over “Mijn lichaam en hoe ik naar haar kijk”

  1. Dat zei ik toch! Je bent prachtig! En dat blijf je.
    Langzaamaan ga ik mezelf ook waarderen. Het hulpmiddel voor mezelf is niet teveel reclames zien.

Een reactie plaatsen