Welk advies neem je aan?

Ik was een midweek bij mijn ouders om te helpen opruimen. We waren op de 4e dag. Al vele vuilniszakken rotzooi waren weggebracht en grote stapels spullen stonden klaar voor de kringloop. Voor mijn moeder was het een intensief proces. Honderden spullen had ze al in haar handen gehad. Bij elk item besloot ze of het voor haar nog waarde toevoegde of niet meer.

Bij het opruimen van de boeken hadden mijn ouders zoveel weggedaan dat een hele boekenkast nu leeg was. Ik haalde een doekje over de planken toen mijn oog viel op de lade onderin de kast. Die waren we nog vergeten. Hopend op een verborgen schat trok ik de la open. Maar wat ik vond was een anticlimax. De la zit stampvol kassabonnen.

‘Wat wil je hiermee?’ vroeg ik.

‘Dat zijn bonnen’, zei mijn moeder. Ze keek om zich heen, waarschijnlijk hopend dat ze met iets anders verder kon gaan. Alles behalve die bonnen.
Zo lang ik me herinner wil mijn moeder, bijna religieus, óveral een bonnetje van.
Voor het eerst vroeg ik haar waarom ze bonnen verzamelt. Na wat doorvragen vertelde ze hoe het begon.

‘Toen we van geloof gingen leven’, mijn ouders zijn zendeling en hebben lange tijd geen salaris ontvangen maar ze leefden van giften, ‘zei iemand uit de kerk dat ik dan een kasboek bij moest houden. Dan konden we verantwoorden waar we de giften aan uitgaven. Dat kasboek vond ik teveel werk, dus bewaarde ik de bonnen.’

Ik stond versteld.
Dat was Dertig jaar geleden! Dertig jaar lang heeft mijn moeder bonnen bewaard door iets wat iemand een keer gezegd heeft! De dame die haar het advies gaf was gewoon zomaar iemand. Niet een expert op het onderwerp financiën, goede doelen of wetgeving. Gewoon zomaar iemand met een mening. What’s more: sinds vijftien jaar ontvangen mijn ouders een salaris en krijgen ze geen giften meer.

Ik haalde de la uit de kast en zette hem bij mijn moeder op schoot en vroeg haar de lade vast te houden.
‘Geeft dat een veilig gevoel?’ vroeg ik.
Nee.’
‘Geeft het een gevoel van zekerheid, houvast?’
Nee.’
‘Kun je het loslaten?’
Ja.’
Ze leegde de la in een vuilniszak.

Ik herinner me nog twee van dit soort dingen die ik in de laatste paar maanden van mensen heb gehoord. Dat één lukrake uitspraak enorme impact kan hebben. Ik ben verbaasd dat wij mensen zo in elkaar zitten. Dat enorme hoeveelheden adviezen het ene oor in en het andere oor uitgaan maar dat er soms zomaar eentje tussen zit die blijft hangen.

Wij hebben zelf de keuze waar we geloof aan hechten en waaraan niet. Wat we aannemen en welke adviezen we ter harte nemen. Laten we kritisch zijn als het gaat om onze overtuigingen en terug gaan naar de oorsprong ervan. Als het gaat om iets dat iemand zegt of gezegd heeft dan kunnen we een aantal vragen stellen:

  • Is dit een wijs en liefdevol persoon?
  • Is deze persoon een expert op dit gebied?
  • Klopt de redenatie?
  • Sta ik hierachter?
  • Wat levert het mij op?
  • Wat wil ik hiermee doen?

Komt er bij jou iets in gedachte? Iets dat iemand een keer gezegd heeft waar je aan vast hebt gehouden terwijl je niet weet waarom? Je hebt de vrijheid het vandaag opnieuw te overwegen. Stel jezelf de bovenstaande vragen en besluit of je het vasthoudt of loslaat.

6 gedachten over “Welk advies neem je aan?”

  1. Dit laat mij zien dat het geven van adviezen ook risico’s bevat. Hoe letterlijk of serieus neemt iemand dit op? Hoe breng je het? Wat maakt dat je dit advies wilt geven? Goed om bij stil te staan. En ik ben blij dat de bonnetjes weg zijn!

    • Mooi dat het helpt! Je stelt een hele goede vraag! We hebben allerlei redenen om spullen te bewaren, erachter komen welke redenen je hebt kan helpen om daarna een nieuwe keuze te maken.

Een reactie plaatsen