Geen commentaar

Deze gastblog is geschreven door Amber de Rooij.

Ik was bij mijn ouders. Het was gezellig. We aten, dronken, kletsten. Zoals altijd werd er van alles besproken en uitte iedereen zijn gedachten en mening. Alles leek oké, totdat mijn moeder naar me toekwam omdat ze met me wilde praten. Die aankondiging klonk nogal zwaar en ik wist niet wat ik ervan kon verwachten.  

Het kwam erop neer dat ik haar had gekwetst. Ongezouten had ik mijn mening gegeven en commentaar geleverd op hoe mijn moeder dingen aanpakt. Timemanagement, financiën en zelfs haar wijze van liefdadigheid betonen: ik wist hoe het beter kon.  

Blijkbaar dacht ik dat het droppen van mijn commentaar haar ervan zou overtuigen dat het fijn was om dingen anders aan te pakken. Hoe kon ik nu toch de hoop hebben om innerlijke verandering teweeg te brengen met een lading commentaar? 

 

Ik weet van mezelf dat ik scherp kan zijn. Vooral in gezinsverband, waar we van alles open bespreken, kan ik goed vertellen hoe ik de dingen zie. Als ik te scherp ben, heb ik dat meestal wel door en fluit ik mezelf terug. Zo blijft de schade beperkt. Maar vandaag had ik niets in de gaten. Ik had, zonder het op te merken, mijn moeder gekwetst.   

Voor mij was er een grens bereikt. Ik wil geen mensen meer kwetsen door alles eruit te  flappen. Ik wil aangenaam gezelschap zijn: helpen, bemoedigen. Oké, ik wil ook kritische noten kunnen plaatsen, maar dan gedoseerd, op het juiste moment en op de juiste toon. Anders breekt het af en bouwt het niet op.  

Daarnaast wil ik graag de dingen wat positiever benaderen: het mooie benadrukken. Ik merk dat ik wat zeurderig ben de laatste tijd. Dat komt omdat ik niet zo lekker in mijn vel zit. Sommige dingen lopen niet lekker en daardoor wil ik meer controle over pietluttigheden. Ik hoor mezelf zeuren en ben dat zat. Ik wil mezelf wel weer meer horen jubelen.  

 

Ik heb daarom een nieuwe missie. Ik ga het omkeren! Ik ga de komende week proberen om mijn kritiek in te slikken. Ik denk namelijk dat niemand het zal missen. (Kijken of dat ook zo is.) 

Daarbij zal ik het positieve dat in me opkomt vaker uitspreken. Voor de ander opbouwend om te horen. Voor mij fijn om bij stil te staan.  

Het is een experiment, een zelftest. Voor mij een van de moeilijkste dingen in nabijheid van geliefden: geen commentaar leveren. Ik hoop dat het lukt. Dat jubelen, daar heb ik echt zin in.  

Eens zien wat het oplevert. Ik laat het jullie weten.  

3 gedachten over “Geen commentaar”

  1. Herkenbaar. Die tong voert bij mij (vooral als ik moe ben en daardoor m’n scherpte verlies) het hoogste woord. Als ik in een soort stroomversnelling zit, dan moet ik extra oppassen. Galaten 5:22 moet ik dan scherp voor ogen houden.

  2. Heeft het niet ook heel erg met situatie te maken. Ik kan me ook situaties indenken waar het inslikken van kritiek een negatief effect heeft. Gesprekken kunnen op heel veel verschillende niveau’s gevoerd worden, gezellige gesprekken, zakelijke gesprekken, persoonlijke gesprekken. In de meeste gesprekken is scherpte of kritiek gevaarlijk denk ik, maar het kan soms heel bijzonder zijn om iets gevoeligs tegen te komen omdat je dan iets essentieels tegenkomt. Gesprekken waar er ruimte is om deze pijnlijke onderwerpen te verkennen vindt ik erg bijzonder, al blijft het soms heftig of moeilijk.

Een reactie plaatsen