Kansen komen. Kansen gaan.

Deze gastblog is geschreven door Amber de Rooij.

Als ik een spel doe, wil ik winnen. Ik ben bloedfanatiek. In een spel zie ik vaak de karakters van mensen duidelijk naar voren komen. Laatst zag ik mijn eigen karakter duidelijk naar voren komen. En dat was confronterend. 

Het doel van het spel was om als team als eerste een probleem op te lossen. Ik zag direct mogelijkheden en kansen en was gedreven te winnen met mijn team. We bespraken onze tactiek en gingen van start. 
Al snel bedacht ik hoe we efficiënter te werk konden gaan. Ik vond mijn tactiek briljant en besprak ‘m vol enthousiasme met mijn teamleden, waarop een ander zei dat dit onmogelijk was. 
Teleurgesteld droop ik af. Dapper ploeterde we door, maar we kwamen geen steek verder. 
Toen we zagen dat de tijd drong, besloot ik alsnog mijn tactiek in te zetten. Onder het mom van ‘niet geschoten is altijd mis’ ging ik alsnog voor mijn eigen goede idee. En het werkte! De rest ging er in mee, maar we waren te laat. De tijd was om.  

We hadden verloren. Ik had verloren.  

Weet je wat mij trof, toen ik stilstond bij mijn eigen handelen? Ik liet mij ompraten! Mijn eigen tactiek heb ik niet eens uitgeprobeerd! Pas toen het te laat was heb ik gehandeld.  

Hetzelfde doe ik in mijn leven. 
Ik ben een vrouw met ideeën en plannen. Het lijkt me bijvoorbeeld leuk om een eigen bedrijf te beginnen. Ik heb er al een klein plan voor geschreven: mijn tactiek, zou je kunnen zeggen. 
Maar, zodra ik er echt mee aan de slag wil laat ik me ompraten door anderen en soms zelfs door mezelf. Woorden en gedachten als ‘dit levert vast niet genoeg geld op’, ‘dit gaat me niet lukken’, ‘het is te moeilijk’ en ‘het is vast niet mogelijk’ houden me tegen.  

Ik laat me tegenhouden! Ik begin er niet aan!  

Wat nou als ik hier veel te lang in blijf geloven? Dan zal ik er misschien nooit aan beginnen. Of pas veel te laat en dan kan ik er niet lang meer van genieten en heb ik veel tijd verspeeld. Als ik daarbij stilsta, voel ik me de verliezer die blijft zeggen ‘ik had kunnen winnen’. Alleen, ik heb daar he-le-maal niks aan. Het gevoel ettert door en ik geloof dat ik er uiteindelijk verbitterd door zal raken of enorm teleurgesteld in mezelf.  

Natuurlijk levert het wachten me ook iets op. Ik hoef niet. Ik hoef er geen energie in te stoppen, niet te falen en niet door te zetten.  Maar ik loop wel de droom mis die steeds langszij komt in mijn gesprekken en mijn gedachten. Mijn creativiteit, mijn kwaliteit en mijn visie krijgen geen kans.  

Voor mij is het tijd voor actie. Stap 1) Ik ga mijn bedrijfsplan verder uitwerken.  

Wat is jouw goede idee waar je nooit voor gaat? Waarin laat jij je ompraten door anderen of door jezelf? En belangrijker nog: wat ga je eraan doen? Denk je plan uit. Vertel erover. Wacht niet langer. Begin!  

4 gedachten over “Kansen komen. Kansen gaan.”

  1. Dromen werkelijkheid maken is spannend, wat als het niet uitpakt zoals je hoopt ? Kans op teleurstelling is aanwezig en wat blijft er dan van de droom over. Aan de andere kant lokt het verwezenlijken van de mooie idealen. Een gevecht tussen deze twee en wie wint is dan de vraag…

    • Je reactie doet me denken aan een citaat:
      What if I fail?
      Oh my darling, what if you fly?

      Als je niets doet, is het zeker dat de droom niet uitkomt.

Een reactie plaatsen