Media-accountability

In september 2017 heb ik mijn mediagebruik op de schop gegooid. Ik besteedde veel tijd aan (sociale) media en wilde dat veranderen. Dit is deel zes van een serie over dit proces.
Lees deel één.

Deel 6 – Media-accountability

Op de dag dat ik mezelf interviewde appte ik Anneke, een kennis, met de vraag of zij voor een periode mijn accountability partner wilde zijn. We kenden elkaar nog niet zo lang, maar ze wist dat ik gestopt was met mediamisbruik. Ze vond het leuk dat ik dat aan haar vroeg en ze wilde me graag helpen.

Twee maanden lang appten Anneke en ik elkaar regelmatig. Ik vertelde dan hoe het de afgelopen dag was gegaan en hoe ik me voelde. Zij stelde vragen en moedigde me aan.

Slapeloos

Een refrein was dat ik moe was door Nora, ons lieve dochtertje van anderhalf. Zij besloot dat slapen voor watjes was en die stelling heeft ze een paar maanden lang verdedigd. Vooral ’s nachts. Met luide, langgerekte argumentaties.
Op den duur was ik zo geconditioneerd dat als Nora ’s avonds ook maar één keer kreunde, ik een enorme Pavlov reactie had. Ik kreeg accuut buikpijn en hartkloppingen. Pure angst voor weer een slapeloze nacht.
Aan alle vaders en moeders die ’s nachts met hun kinderen ruzie maken over of slapen voor watjes is of niet: I salute you. En voor alle mensen zonder slapeloze kinderen, die elke nacht wakkerschrikken van luidruchtige pizzascootertjes: Ik leef met je mee. Gratis schouderklopjes en begrijpende blikken voor iedereen!

Ik was gestrest en uitgeput. En wat ik het liefste deed was doen alsof het er niet was. Alsof ik er niet was. Ik vluchtte weg in mijn digitale wereld. Ik wist dat ik het nodig had om ècht te ontspannen, maar als ik dat zou doen zou ik tot mezelf moeten komen. Dan zou ik de realiteit onder ogen moeten komen en die vond ik niet leuk want ik voelde me rot. Dus ik dook weg.
Omdat ik niet echt tijd nam om tot mezelf te komen, bleef ik onder spanning staan. Ik verwerkte niets tijdens de dag, waardoor ik ’s avonds in bed, als Nora wèl sliep, nog lange tijd wakker lag.

Anneke vroeg af en toe wat ik zou gaan doen ’s avonds. Dan maakte ik een plan. Als ik eenmaal een plan had, voerde ik dat ook uit. Dat heeft me een aantal keren geholpen toch te ontspannen.

Normale dingen

Dit klinkt allemaal wel erg zwaarmoedig he. Veel ouders hebben te maken met kinderen die een periode slecht slapen. Dat is vrij normaal. En er zijn met groot gemak honderd dingen te bedenken die erger zijn.
Klopt. Maar normale dingen kunnen ook zwaar zijn.

Ik beleefde datgene waar alle mensen die van een verslaving of gewoonte af willen komen vroeg of laat mee te maken krijgen: moeilijkheden. Je hebt al een flinke dosis motivatie nodig om onder normale omstandigheden je gedrag te veranderen. Maar waar we ons echt op voor moeten bereiden zijn moeilijkheden. Vroeg of laat komen ze. Dat weet je, ook dat is normaal. In welke vorm het bij mij zou komen wist ik van te voren niet. Mediaverslaving is niet levensbedreigend, daarin terugvallen is jammer, maar niet verschrikkelijk.

Media gedemoniseerd

In deze en de vorige blogs over mijn mediagebruik laat ik het een beetje voorkomen alsof mediagebruik de grote vijand is. In deze fase heb ik het nodig om het zo zwart-wit te zien, om gemotiveerd genoeg te zijn voor verandering. Ik weet dat ik op een dag een meer gebalanceerde houding zal gaan aannemen ten opzichte van mediagebruik. Het is namelijk niet mijn doel een geheelonthouder te worden op dit gebied. Maar nu is de verleiding nog veel te groot en mijn nieuwe gedrag is nog niet veranderd in een nieuw patroon of een nieuwe norm. Aan een evenwichtige benadering ben ik op dit moment nog niet toe.

Resultaat accountability

Na twee maanden vond ik het helemaal niet meer erg om het Anneke te vertellen als ik een slechte dag of week had. De accountability werkte toen niet langer als een stok achter de deur. Wel heeft het me telkens opnieuw bij mijn voornemen stilgezet. Het contact met Anneke bleef mij herinneren aan mijn doel om mediamisbruik-vrij te worden. Ondanks dat ik in die tijd vaak met mijn tablet op schoot zat, ging ik niet denken: ‘Laat dan maar, nu is het toch al verpest.’ Ik heb het niet opgegeven.

En ook een leuke winst is dat Anneke en ik hierdoor vriendinnen zijn geworden. Hoera!

P.S. Ik ben een mama en moet daarom dit nog even zeggen: Nora is boven alles natuurlijk een heerlijk schatje waar ik heel blij van word.
Het fotootje is een goedmakertje voor jou, Noor.

Lees deel 7: Één jaar mediavrij

3 gedachten over “Media-accountability”

Een reactie plaatsen