Over mijn depressie en energiecredits

Toen ik 23 was, werd ik depressief. Dat jaar was gevuld met dingen die ik leuk vond en waar ik veel van leerde. Maar toch was ik vermoeid en depressief. Ik had al vaker zo’n dip gehad. Dit was de vijfde. Ik kon niet meer doen alsof het incidenten waren. Ik ging naar een psycholoog en sprak over de overtuigingen onder de gevoelens die ik had. Maar het maakte geen verschil. Als doe-het-zelf-psychotherapeut probeerde ik bij mezelf te ontwaren waar de basis van mijn neerslachtigheid lag. Ik zocht naar het begin van de pijn, maar kon het niet vinden.

Eyeopener

Dat jaar had ik supervisie op school. Tijdens één van de sessies vertelde ik waar ik last van had. Ik was neerslachtig, moe van binnen en van buiten, overprikkeld. Ik kon me slecht concentreren en was soms duizelig. Mijn supervisor liet me toen zien hoe ik met mijn energie omga.

Ze legde vijf kaartjes op tafel.
‘Dat is jouw energie’ zei ze
‘Maar je geeft er geen vijf uit, maar zes.’

Zo had ik nog niet eerder naar energie gekeken: als iets dat op kan. Dat ik moet kijken naar wat er op mijn energierekening staat en een begroting moet maken voor mijn dag. Dat ik mijn energie maar één keer uit kan geven. Het was volslagen nieuw voor me. Dank je wel voor de eyeopener, mevrouw de supervisor!

Rekenen

Ik zat toen in het stagejaar van mijn SPH-opleiding. 32 uur per week draaide ik onregelmatige diensten in de psychiatrie. Daarnaast had ik schoolopdrachten en supervisie. Ik was actief bij mijn studentenvereniging en zat in een belangrijke commissie die veel tijd kostte. Ik had verkering met Bart, die ik vaak zag. In het weekend reisde ik regelmatig een groot deel van Nederland door om bij mijn ouders te logeren. En ik hou van leven dus tegen bijna alles dat verder op mijn pad kwam, zei ik: ‘Ja!’

In de weken die volgden op de eyeopener ging ik begroten en rekenen met energiekaartjes. Laten we het energiecredits noemen. “Als ik moe wakker word, en ik heb drie volle dagdelen, zou ik dan genoeg hebben?”
Ik kwam altijd in de min uit. Ik stond al maanden hartstikke rood.

Veranderen

Wanneer ik iets aan het doen ben wat ik leuk vind, dan voel ik geen vermoeidheid. Die komt pas achteraf. Verandering aanbrengen in mijn energiebestedingspatroon was daarom moeilijk!

Puur op de kennis die ik had, begon ik andere keuzes te maken. Ik ging eerder weg bij verenigingsavonden dan ik wilde. Sloeg uitnodigingen af. Ging bij verjaardagen na de taart weer naar huis. Ik deed mijn best zuinig te doen met mijn energiecredits en dat voelde heel onnatuurlijk. Maar ik begon me beter te voelen. Het grootste verschil merkte ik in mijn stemming, ik voelde me niet meer depressief. Toen besefte ik dat mijn depressies niet voortkwamen uit een freudiaans verdrongen jeugdtrauma. Ze waren het gevolg van lange tijd achter elkaar veel meer energiecredits uitgeven dan ik had. Ik was lange tijd over mijn eigen grenzen heen gegaan. Die grenzen kende ik niet. Ik wist niet van hun bestaan af en ik voelde ze ook niet. Pas als ik een tijd lang achter elkaar teveel energie uitgaf, kwam de klap.

Bart en ik hebben geleerd heel bewust te kiezen wat we wel en niet doen. Het is voor ons normaal geworden om avonden en weekenden vrij te houden. Om niet meer dan één activiteit te plannen op een vrije dag. Weekboodschappen te doen. Vroeg naar bed te gaan (half tien!).
We hebben veel rust in ons leven. Tien jaar geleden had ik dit waarschijnlijk niet geloofd, maar één van de dingen in mijn leven waar ik het meest van geniet, is de rust. En ik ben nu al vijf en een half jaar niet meer depressief geweest.

 

De klachten die ik had, waren burn-outklachten. Gelukkig leerde ik op tijd om beter met mijn energie om te gaan, waardoor ik niet in een echte burn-out terecht gekomen ben. Als jij je in dit verhaal herkent en hiermee aan de slag wilt, stuur me dan een berichtje. Ik help je in een coachgesprek graag verder op weg.

11 gedachten over “Over mijn depressie en energiecredits”

  1. Mooi! Ik herken hier de batterij uitleg in die ik in de revalidatie gebruikte. Hou jij met je credits ook de oplaadmomenten bij? En succes met de training in september!

    • Goede vraag, Lisette. Ik hou weinig rekening met wat energie oplevert. Dit doe ik omdat ook leuke dingen me uiteindelijk energie kosten. Als ik de hele week vol zou stoppen met leuke dingen, raak ik toch uitgeput. Daarom hou ik het simpel voor mezelf en ga ervan uit dat alle dingen, ook de leuke, me energie kosten.

  2. Dankjewel Jedidja,
    Tja, en nu moet ik natuurlijk eens heel goed nadenken hoe ik het beter kan doen. Misschien is die training van jou een goed plan voor mij.

  3. Ik herken je verhaal heel erg vanuit de theorie van covey, niet meer uitgeven dan je hebt, liever juist nog wat overhouden voor het onverwachte wat ook zomaar komen kan. Mooi dat je dit deelt!

Een reactie plaatsen