Mijn mediaverslaving

In september 2017 heb ik mijn mediagebruik op de schop gegooid. Ik besteedde veel tijd aan (sociale) media en wilde dat veranderen. Vanaf het begin heb ik blogs geschreven over dit proces. Dit is deel één van de serie.

Deel 1 – Mijn mediaverslaving

Toen ik 13 was ontdekte ik de computer op het kantoor van mijn vader. We hadden een inbelverbinding en het duurde niet lang voor internetten een vast onderdeel van mijn dag werd.
Ik heb een schatting gemaakt van het aantal uren dat ik in de afgelopen 17 jaar doorgebracht heb op internet: 21.093 uur. Alles aan elkaar geregen is dat 2,4 jaar non-stop.
Wat ik daarin niet meegerekend heb is internetgebruik voor huiswerk en werk. En ook mijn telefoongebruik zit daar niet bij in.
We hebben geen televisie, dus als ik tv programma’s kijk, doe ik dat op mijn tablet of computer. Dat tel ik dus wel mee in mediagebruik.
De 2,4 jaar non-stop was mijn gebruik in vrije tijd, voor entertainment en contacten.

Dit is onveranderd. Nog steeds besteed ik veel tijd aan Netflix, games, Youtube, Facebook, Pinterest en internet shoppen. In het afgelopen jaar deed ik dat met 1277 uur van mijn tijd. Dat is 53 dagen non-stop. *slik*
Ik heb er niet veel woorden voor. Dit voelt voor mij alsof ik mezelf bij de AA voorstel:

Ik ben Jedidja en ik ben mediaverslaafd.
‘Hallo Jedidja.’

In de afgelopen jaren hebben mijn man en ik een paar goeie pogingen gedaan ons mediagebruik te beperken. Zo was een jaar lang onze zaterdag wifivrij. We besteedden die dag aan elkaar als gezin, voor klusjes en leuke dingen. Beviel goed! Maar na een poos kwam de klad erin.
Nieuwe poging: overdag tot 7 uur ’s avonds gebruikten we geen devices (telefoon, tablet, computer). Mijn telefoon checkte ik alleen na het ontbijt en na de lunch. Na een week of vier haakte ik af.
Toen we begin van de zomer op vakantie waren gebruikten we onze devices enkel wanneer strikt noodzakelijk. Dat lukte. Het hielp dat ik een paar toffe boeken bij me had. Na die vakantie ben ik niet meer gestart met de games die ik daarvoor speelde. Ik had nog een halfslachtig voornemen om ook mijn verdere media gebruik in te perken, maar dat vergat ik weer na een week of twee.

De reden voor al die pogingen is dat ik me geleefd voel. Wanneer mijn man en ik onze tablet, laptop of telefoon gebruiken voel ik me gedisconnect. Alsof mijn device een muur is die me afsluit van de mensen om me heen en mijn omgeving. Connectie is zo’n beetje mijn levensadem, dus ik voel me benauwd. Maar mijn mediagebruik is een diepgewortelde gewoonte. Wanneer ik op standje ‘normaal’ ga heb ik een device in mijn hand. Ik hoef er niet over na te denken. Mijn telefoon en tablet vinden mij. Voor ik het in de gaten heb zit ik op facebook.

In mij is de overtuiging gegroeid dat ik moet stoppen. Ik móét. Het is een optelsom van zoveel dingen. Ik:

  • ben overprikkeld
  • ben moe
  • ga te laat slapen
  • voel me gestrest
  • voel me gedisconnect
  • ben ongeduldig met mijn kinderen
  • heb weinig ruimte voor de werkverhalen van mijn man
  • voel me continu afgeleid
  • ben niet in het moment
  • loop achter de feiten aan
  • vergeet de dingen die ik wil doen
  • neem geen tijd voor reflectie
  • neem geen tijd om met God te praten
  • neem geen tijd om tot mezelf te komen
  • neem geen tijd om te niksen

Dus ik stop.

Bij dezen besluit ik: geen media-avonden meer. Ik ga mijn avonden niet meer vullen met Youtube, Netflix, Pinterest, e-mail, internetshoppen en Facebook.

O my… ik voel het gewicht van dit voornemen. Ik weet niet hoe dit zal gaan. Dit wordt wat. Ik hou je op de hoogte.

Lees deel twee: Drie weken clean.

6 gedachten over “Mijn mediaverslaving”

  1. Heel herkenbaar, ook de zwaarte van een belofte aan jezelf, dat je weer gaat proberen te stoppen. Ik doe vaak schermvrije maanden om mezelf te leren dat ik gewoontes kan veranderen, na zo’n maand ga ik vaak op oude voet verder. Ergens is het onmogelijk om los van media te leven, we moeten er mee leren omgaan, al mag dat geen argument zijn voor een terugval (als we dan maar erkennen dat zoiets gewoons toch echt een verslaving is, kunnen we net zo goed verslavingsterminologie gebruiken). Het is zo moeilijk voor jezelf de grenzen te bepalen, want als jij de grenzen bepaald kan je ze ook weer veranderen. Ik heb ook wel eens met hulp van iemand anders een boetesysteem opgezet waarmee mijn motivatie veranderde naar een ‘ik wil geen geld betalen houding’, waardoor ik slechts in een soort kramp terecht kwam. Mijn vraag voor mezelf is, waar haal ik de echte diepe motivatie vandaan om te leven zoals ik wil zonder me te laten meenemen in alles wat het internet te bieden heeft. Want ik heb gemerkt dat het zonder diepe motivatie moeilijk is om je leven te veranderen. Misschien zeg ik dat verkeerd, misschien weet ik wel wat mijn motivatie is, maar weet ik niet hoe ik me daarvan bewust moet blijven, hoe ik er kracht uit kan putten. Veel vragen, maar bedankt voor het opgang brengen van een gedachteproces.

    • Dank je wel voor je reactie. Tof dat jij ook schermvrije maanden hebt. En ook cool dat je geëxperimenteerd hebt met een boetesysteem. Ik denk dat je gelijk hebt dat innerlijke overtuiging het belangrijkste is wanneer we ons gedrag willen veranderen. Helemaal als dat gedrag, hoe normaal ook, verslaving is.

  2. Nog een gedachte. Ik merk dat in het bezig zijn met het veranderen van gewoontes ik soms moe wordt van het vechten tegen dat wat ik niet wil en heb ik behoefte aan ontdekken wat ik wel wil en ik merk dat als ik weet wat ik wil en ik enigszins de moed op kan brengen ik in een positieve flow kom(strafpunten voor zweverig taalgebruik), waardoor ik minder bezig ben met dat wat ik niet wil.

    • En twee strafpunten voor een veel te lange zin! 😀
      Ook dit is denk ik een sleutel. Niet focussen op wat je niet wilt. Daarmee ben je nog steeds op dat ding gefocust en heb je nog niets veranderd omdat je focus nog steeds op hetzelfde is. Maar bezig zijn met wat je wel wilt is motiverend.

Een reactie plaatsen