Papa geeft zijn motor weg

Toen mijn vader 50 was overkwam hem het onvermijdelijke: Hij ging motorrijden. Het is een natuurwet. Hij kon er niets aan doen. Het was de vrijheid die hem trok. Het vrije gevoel dat het geeft om niet omgeven te worden door een cabine, met de sensatie van de snelheid en het geluid van een diep ronkende motor. Ik ging een keer met hem mee, achterop. De koning te rijk, maar iets voorzichtiger dan normaal reed hij met me rond over de N wegen van Zeeland. Toen snapte ik het. Dat voelde lekker!

Mijn vader werkt enorm hard. Zolang ik hem ken gaat hij met alles wat in hem is voor de dingen die hij belangrijk vindt. Hij runt een afkickcentrum voor alcohol en drugsverslaafden. Zelf is hij ook tien jaar verslaafd geweest. De vrijheid die hij daarna gevonden heeft in zijn geloof in God wenst hij iedereen toe. En armenzorg. Dat heeft misschien nog wel het meest zijn hart. Hij heeft al vele goedkope maar super impactvolle initiatieven ontplooid om de armsten in Oost Europa te helpen.

Toen hij dus zijn motorrijbewijs haalde en daarna een motor kocht, vond ik dat super! Ik was heel blij dat hij zoiets leuks voor zichzelf deed. Zijn eerste motor was een barrel. Na een poosje ruilde hij hem in voor een wat serieuzer model. En na nog een poos kocht hij een echt fijne motor. Trots stuurde hij een foto naar me op. Ik vond het zo leuk, ik genoot mee! Geniet er maar flink van, pa!

En toen gaf hij de motor weg. Aan een ex-verslaafde.
Nou moet ik je vertellen, mijn vader is de meest vrijgevige persoon die ik ken. Dingen die ik hem weg heb zien geven zijn: tijd, zijn eigen kleding, geld, camera’s, laptops en auto’s. Maar zijn motor?? Waarom?

Omdat mijn vader zo gul is, had het geen verrassing voor me hoeven zijn, maar dat was het wel. En ik was verontwaardigd. Ik riep hem tot de orde:
“Papa, dat had je niet moeten doen. Je genoot er zo van! Je moet jezelf dat niet ontzeggen, hou eens wat voor jezelf!”

Mijn vader is niet altijd serieus, maar nu gaf hij heel ernstig antwoord:
Ik heb alles. Ik ken God, ik heb een fijn huwelijk, twee gezonde volwassen kinderen, ik heb een doel in mijn leven en werk, ik ben gezond. Ik heb alles. Hij is even oud als ik en heeft niets. Zijn leven is kapot, hij heeft niets opgebouwd, hij heeft weinig zelfvertrouwen. Voor hem betekent die motor veel. Voor mij maakt het geen verschil of ik een motor heb of niet. Maar hij is helemaal trots met dat ding.”

Ik was er stil van.

Mijn vader telt zijn zegeningen en ziet dat hij rijk is.

Papa is mijn grote voorbeeld in vrijgevigheid. Net als hij wil ik ervan doordrongen raken dat ik rijk ben. Dat ik vrij ben. Dat ik wat ik heb niet vast hoef te houden, maar het mag zien voor wat het is: spullen zijn middelen die je in kunt zetten. Ze zijn tijdelijk. Ze komen en gaan. Ik hoef niet van spullen te verwachten dat ze me gelukkig maken.

Nou, misschien kun je wel een beetje gelukkig worden van spullen. Misschien zo: door de vreugde van het blijmoedige geven.

3 gedachten over “Papa geeft zijn motor weg”

  1. Bewondering voor het gemak waarmee hij een ander dient en verblijdt en zijn eigen verlangens snel kan loslaten, waarbij God hetgeen wat is losgelaten gelijk vult met alles wat er wel toe doet. Daar heb ik wat meer tijd en omschakeling voor nodig.

Een reactie plaatsen